Over toekomstvisies en de weerstand daartegen

2040 is op dit moment een horizon voor veel toekomstvisies. Nog niet heel lang geleden debatteerde de bestuurscommissie MRDH over de toekomstvisie OV2040.

Gisteren presenteerde de Haagse wethouder Joris Wijsmüller in het AD zijn idee over waar het in 2040 naar toe gaat. Naar mijn idee een heel realistisch beeld. Het getuigt in ieder geval van een besef of visie van de weg die weg met zijn allen aan het bewandelen zijn. Wat mij het meest verbaast is dat veel partijen in de Haagse gemeenteraad zich als een wesp gestoken voelen. Meteen reageerden de VVD en het CDA in termen van autotje pesten en het uit de stad jagen van gezinnen. VVD-Raadslid Monique van der Bijl stelde zelfs dat we de de auto heel hard nodig hebben. Het levert in elk geval vermakelijke, maar vooral bekrompen berichtgeving op in deze kommertijd.

2040 is 24 jaar vanaf nu. Dat er in zoveel tijd veel kan veranderen wil ik even schetsen via een korte terugblik naar 1992.

Het leven in 1992

1992 was voor velen een bijzonder jaar. Voor mij in het bijzonder. Muziek bedwelmde de wereld. Grote stadionconcerten van Guns ’n Roses, Metallica, U2 en Dire Straits. Freddy Mercury Tribute in het oude Wembley. In Landgraaf schitterde een toen nog jong bandje Pearl Jam. Ronald Koeman schoot voor Barca de Europacup 1 binnen. We vernederden Duitsland, maar Van Basten miste tegen de Denen een penalty. Ellen van Langen snelde naar goud op de 800 meter en Miguel Indurain won de tour.

Waar stond de techniek? Weet u dat nog?

Geen USB-sticks, LED-lampen, GPS navigatie of touchscreen. Er was nog geen PIN. Nee, er was zelfs geen internet!!!! De CD was een betrekkelijk nieuw fenomeen. We moesten het nog doen met gloeilampen, casettebandjes, cd-singles, VHS videobanden en floppydisks. Betalen deden we met bankcheques of contant. Computeren deden we op een atari, een NES of Commodore 64. Heel soms hadden mensen een 386 met een harde schijf van 10MB en een geheugen van 512kB! Windows 3.1 en MS-DOS. We lazen in tijdschriften, de krant en in boeken hoe het met onze favoriete artiesten ging. Telefoons hingen nog aan spiraaldraad en hadden vaak nog een draaischijf. De weg vinden in een onbekende stad ging met wegenkaart en stratengids, waarvan je maar net het geluk moest hebben dat jouw bestemming erop stond. Het openbaar vervoer rekenden we af met de strippenkaart die we voor fl. 7,50 bij de sigarenboer haalden.

Weten jullie nog wat deze verkeersborden betekenen?

Den Haag in 1992
Den Haag was in die tijd nog de stad van FC in het Zuiderpark, matjes en kerstbomen rausen voor oudjaar. Wateringseveld en Leidscheveen waren nog polders en glastuinbouwgebied. Ypenburg nog een militair vliegveld aan het eind van de A4. Over de tramtunnel, Hubertustunnel of Norah werd nog niet gesproken en tram 3 reed nog vrolijk via de Zoutmansstraat de dubbelgeparkeerde auto’s tegemoet.

Er zal vast nog veel meer zijn wat in de tussentijd is veranderd. En ja veel is gebleven. Er is nog steeds een grote parkeerdruk en als we de cijfers mogen geloven is Den Haag nog steeds onbereikbaar. Wat wel duidelijk is, is dat er destijds ook mensen moeten zijn geweest die een duidelijk beeld voor ogen hadden waar het met de stad naar toe moest. Waar de kansen voor groei lagen en hoe de stad bereikbaar moest worden. Stedenbouwkundigen en politici met een visie!

Het hebben van een visie
Zou niet iedereen je hebben verketterd in 1992 als we zeiden dat er (bijna) geen banken en postkantoren meer zouden zijn? Dat de retail in de winkelcentra zou zijn gedecimeerd? Dat zelfs de V&D niet meer zou bestaan? Dat we alles wat we nodig hebben met een computer kunnen regelen? Dat veel Startrek-aparaten inmiddels de normaalste zaak van de wereld zouden zijn? Dat we foto’s binnen een seconde aan onze familie aan de andere kant van de wereld kunnen laten zien? Dat er telefoons zouden zijn die oneindig veel slimmer zijn dan de enorme en bijna niet te tillen computers van toen? Toch is het allemaal gebeurd.

Als je dit zo leest en beseft wat er allemaal is gebeurd in 24 jaar, dan kan je je bijna niet voorstellen dat er nog steeds mensen en politici zijn die anno nu het liefst keihard op de rem zouden trappen en weer terug zouden willen naar de jaren ’50. Het kan dan ook niet zijn dat nota bene onze eigen premier tijdens de H.J. Schoo-lezing van 2013 het hebben van een visie verafschuwde.

Het vooruit kunnen zien en vooruit kunnen denken is in mijn ogen een vorm van intelligentie die we op deze wereld goed kunnen gebruiken. Niet voor niets behoren schakers tot de meest slimme denkers op deze planeet. Of het nu ‘I have a dream’ (Martin Luther King), ‘Within a decade we land a man on the moon’ (John F. Kennedy), ‘Mr Gorbatjov, tear down this wall’ (Ronald Reagan) is. Technologische ontwikkelingen van Steve Jobs, Bill Gates, Larry Page of Elon Musk. Het begint met vooruit kunnen kijken!

Het zijn vooral de politici uit de (aarts)conservatieve en rechtsige hoek die denken dat de wereld stil blijft staan en de komende 24 jaar niet verandert. En dat terwijl de technische ontwikkelingen almaar verder versnellen en er steeds meer mogelijk wordt. Het getuigt mijns inziens van een ultieme kortzichtigheid en wereldvreemdheid als die politici denken dat de wereld er over 24 jaar nog hetzelfde uitziet. Dat is in elk geval niet mijn wereld. Ik ben benieuwd wie er gelijk krijgt.

CU in 2040!

No Comments

Post a Comment